Jakie warunki higienicznosanitarne i socjalne należy zapewnić na budowie?

71_powiekszenieJakie warunki higienicznosanitarne i socjalne powinny być zapewnione na budowie i od czego one zależą?

Czym różnią się pojęcia warunków higienicznosanitarnych od warunków socjalnych?

Jak należy rozumieć pojęcie liczby „pracujących” na budowie?

Odpowiedź

Przez pracujących na budowie (liczbę pracujących) należy rozumieć ogół pracowników tam zatrudnionych, co nie oznacza, że dla wszystkich pracowników pracodawca powinien zapewnić taką samą ilość i taki sam rodzaj pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych.

Uzasadnienie

Przez warunki higienicznosanitarne należy rozumieć obowiązek zapewnienia w zakładzie pracy (w tym na budowie) przez pracodawcę pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych. Przez pomieszczenia higienicznosanitarne należy rozumieć, zgodnie z przepisem § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) – dalej r.b.h.p. szatnie, umywalnie, pomieszczenia z natryskami, ustępy, jadalnie z wyjątkiem stołówek, pomieszczenia do wypoczynku, pomieszczenia do ogrzewania się pracowników oraz pomieszczenia do prania, odkażania, suszenia i odpylania odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej. Przepisy § 111 ust. 1-2 r.b.h.p. zobowiązują pracodawcę do zapewnienia pracownikom pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana. Wymagania dla pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych określa załącznik nr 3 do r.b.h.p. Załącznik ten określa również rodzaj, ilość i powierzchnię pomieszczeń higienicznosanitarnych oraz ilość urządzeń higienicznosanitarnych (wyposażenie pomieszczeń, np. umywalki, sitka prysznicowe) obowiązującą na budowie. Przez pracujących na budowie (liczbę pracujących) należy rozumieć ogół pracowników tam zatrudnionych, co nie oznacza, że dla wszystkich pracowników pracodawca powinien zapewnić taką samą ilość i taki sam rodzaj pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych (np. pracownik administracyjny na budowie i murarz). Przy zapewnieniu pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych pracodawca powinien kierować się przepisami zawartymi w załączniku nr 3 do r.b.h.p. „Wymagania dla pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych”. Zapewnienie warunków higienicznosanitarnych (pomieszczeń i urządzeń) na budowie, ich rodzaj i wielkość zależy od wielkości zatrudnienia, wykonywanych prac, pory roku (np. pomieszczenia do ogrzewania się pracowników) oraz warunków lokalnych. Standardowo pracodawca powinien zapewnić dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach robotniczych na budowie: szatnie na odzież własną i roboczą (§ 6-16 załącznika); umywalnie i pomieszczenia z natryskami (§ 17-24 załącznika); ustępy (§ 25-28 załącznika); jadalnie (§ 29-36 załącznika); pomieszczenia do prania, odkażania, suszenia i odpylania odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej jeśli czynności te wykonywane są na budowie (§ 43 załącznika), pomieszczenia do ogrzewania się pracowników, sezonowo, w okresie jesienno-zimowym (§ 44 załącznika); pomieszczenia do wypoczynku, jeśli jest taka potrzeba, określona w r.b.h.p. (§ 37-39 załącznika). Obowiązek zapewnienia pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych na budowie wynika też z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401) – dalej r.b.p.b. Przepisy w § 30 r.b.p.b. wymagają urządzenia na terenie budowy pomieszczeń szatni na odzież roboczą i ochronną, umywalni, jadalni, suszarni i ustępów. Przepis § 31 r.b.p.b. zabrania na terenie budowy, na której roboty budowlane wykonuje więcej niż 20 pracujących, urządzania w jednym pomieszczeniu szatni i jadalni oraz nakazuje, aby szafki na odzież osób wykonujących roboty na terenie budowy były dwudzielne, zapewniające możliwość przechowywania oddzielnie odzieży roboczej i własnej. Przepis § 32 r.b.p.b. dopuszcza korzystanie z istniejących na terenie budowy pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych inwestora, jeżeli przewiduje to zawarta umowa. Z kolei przepisy § 34 r.b.p.b. dopuszczają stosowanie ławek w pomieszczeniach higienicznosanitarnych jako miejsc siedzących, jeżeli są one trwale przytwierdzone do podłoża. Zgodnie z § 35 r.b.p.b. jadalnie urządzane na budowie powinny spełniać wymagania dla jadalni typu II, określone w § 30 załącznika nr 3 do r.b.h.p. Obowiązek zapewnienia pomieszczeń do wypoczynku uściśla przepis § 37 ust. 1 r.b.p.b., który stanowi, że jeżeli wymaga tego bezpieczeństwo lub ochrona zdrowia osób wykonujących roboty budowlane, albo gdy wynika to z rodzaju wykonywanych robót, należy zapewnić osobom wykonującym takie roboty pomieszczenia do odpoczynku lub pomieszczenia mieszkalne. W odróżnieniu od pomieszczeń higienicznosanitarnych, pomieszczenie mieszkalne jest pomieszczeniem socjalnym, spełniającym warunki socjalne. Stacjonarne pomieszczenia mieszkalne powinny posiadać wystarczające wyposażenie sanitarne, jadalnię, pomieszczenie do odpoczynku, łóżka, szafki kuchenne, stoły i krzesła z oparciami, stosownie do liczby osób. W sprawach nieuregulowanych w rozdziale 4, r.b.p.b. odsyła do załącznika nr 3 do r.b.h.p.

Kazimierz Kościukiewicz

Opublikowano BHP | Otagowano , , , | Dodaj komentarz

Nadzór BHP nad remontem Wielkiego Pieca w Hucie ArcelorMittal Poland (Huta Katowice)

684391-piec-do-wytopu-miedzi-huta-w-glogowiePracownicy firmy BeHaPeks z Sosnowca nadzorują bezpieczeństwo pracowników międzynarodowej firmy HEATTEQ HOLDING B.V. oraz LIZ POLSKA przy remoncie Wielkiego Pieca w Hucie ArcelorMittal w Dąbrowie Górniczej.

W dniu 15.11.2013r., rozpoczęliśmy kolejny duży projekt dotyczący Bezpieczeństwa Pracy. To dla nas kolejne wyzwanie, którego się podjęliśmy głównie ze względu bardzo wysokie wymagania pod względem bezpieczeństwa, jakie stawia ArcelorMittal. Do prac remontowych z obu nadzorowanych firm zaangażowano pracowników z Polski, Holandii i Portugalii.

Nadzorujemy głównie prace transportowe i budowlane wewnątrz pieca, gdzie panuje strefa zagrożenia gazowego, zagrożenie wybuchu oraz pożaru. Oprócz wspomnianych zagrożeń, istnieje ponadto duże ryzyko upadku z wysokości, zgniecenia, poparzenia, porażenia. W związku z czym w obrębie prac stosowane są zabezpieczenia LOCKOUT i TAGOUT.

W projekcie nadzoru BHP przy remoncie wielkiego pieca bierze udział 4 pracowników firmy BeHaPeks. Przewodnim językiem porozumiewania się na terenie Huty ArcellorMittal podczas remontu jest język Angielski.

| Otagowano , , | Dodaj komentarz

Karta szkolenia wstępnego a oświadczenie o zapoznaniu się z przepisami i zasadami bhp

szkolenieObowiązek zaznajomienia pracownika z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy ma charakter bezwzględny i wynika wprost z obowiązujących przepisów prawnych (art. 2374 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm. – dalej k.p.).

Jego konsekwencją jest wymóg formalnego potwierdzenia przez pracownika spełnienia powyższej powinności przez pracodawcę. W myśl bowiem art. 2374 § 3 k.p. pracownik obowiązany jest poświadczyć na piśmie fakt zapoznania się z przepisami i zasadami bhp.

W świetle przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 180, poz. 1860 z późn. zm.), podpisanie przez pracownika karty szkolenia wstępnego stanowi nie tylko poświadczenie odbycia instruktażu w zakresie bhp, ale także potwierdzenie zapoznania się przez pracownika z przepisami i zasadami bhp dotyczącymi wykonywanej pracy. Należy zatem uznać, iż odrębne oświadczenie pracownika potwierdzające okoliczność zapoznania się z przepisami i zasadami bhp nie jest wymagane, a wyrażona w treści art. 2374 § 3 k.p. powinność uzyskania stosownego poświadczenia pracownika zostaje zrealizowana w formie włączonej do akt osobowych pracownika karty szkolenia wstępnego, podpisanej uprzednio przez przeszkolonego pracownika.

Magdalena Kuba

Opublikowano BHP | Otagowano , , , , , | Dodaj komentarz

Czy wokół przenośnego zbiornika z olejem napędowym należy wyznaczyć i odpowiednio oznakować tablicami strefę zagrożenia wybuchem?

Strefa 2Czy wokół zbiornika typu mauser o pojemności 1000 l, w którym znajduje się olej napędowy (ON) należy wyznaczyć i odpowiednio oznakować tablicami strefę zagrożenia wybuchem?

Jeśli tak, proszę o wytyczne, którymi należy się kierować przy wyznaczeniu zasięgu takiej strefy. Jeżeli nie, proszę podać podstawę prawną, zwalniającą z tego obowiązku. Zbiornik ustawiony jest na specjalnym, stacjonarnym stojaku wyposażonym w odpowiednią wannę i usytuowany jest na otwartej przestrzeni placu firmy poza budynkiem. Służy do magazynowania oleju napędowego oraz tankowania pojazdów pracujących na terenie firmy, które zasilane są tym paliwem.

Odpowiedź

Pomimo zastosowania do magazynowania oleju napędowego zbiornika przenośnego typu „Mauser” o pojemności 1000 l., zbiornik ten zainstalowany jest w stałym miejscu. Usytuowany jest poza pomieszczeniem, na otwartej przestrzeni placu użytkującej go firmy. Zbiornik ustawiony jest na stacjonarnym stojaku wyposażonym w wannę wychwytową. W pytaniu nie określono sposobu dostarczania oleju napędowego i pobierania go do tankowania pojazdów pracujących na terenie firmy. Strefa zagrożenia wybuchem powinna wynosić dla zgromadzonego w zbiorniku oleju napędowego, co najmniej 1.5 m., jeśli w ocenie zagrożenia wybuchem, ze względu na warunki lokalne, nie zostanie postanowione inaczej. Teren strefy zagrożonej wybuchem należy oznakować tablicą ostrzegawczą i wprowadzić zakaz posługiwania się ogniem otwartym, palenia papierosów oraz prowadzenia prac pożarowo niebezpiecznych.

Uzasadnienie

W załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 z późn. zm.), „Minimalne wymiary stref zagrożenia wybuchem dla urządzeń technologicznych baz paliw płynnych i baz gazu płynnego, stacji paliw płynnych i stacji gazu płynnego oraz rurociągów przesyłowych dalekosiężnych”, określone zostały dla urządzeń technologicznych przeznaczonych do magazynowania i dystrybucji ropy naftowej i produktów naftowych I i II klasy, strefy zagrożenia wybuchem (strefa 1 i strefa 2), w tym m.in. dla zbiornika naziemnego (pkt 8) o osi głównej poziomej, strefa 2 – w promieniu 1.5 m od wlotu przewodu oddechowego.

Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie minimalnych wymagań, dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, związanych z możliwością wystąpienia w miejscu pracy atmosfery wybuchowej (Dz. U. Nr 138, poz. 931) określa w załączniku wzór znaku ostrzegawczego informującego o możliwości wystąpienia atmosfery wybuchowej w ilościach zagrażających bezpieczeństwu i zdrowiu. Znak powinien mieć trójkątny kształt, zawierać napis czarnymi literami EX na żółtym tle z czarnym obramowaniem. Żółte tło powinno stanowić co najmniej 50% powierzchni znaku.

Przepisy dotyczące wyznaczania stref zagrożonych wybuchem zawarte są w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) – dalej r.o.p. Pojęcie strefy zagrożenia wybuchem r.o.p. określa w § 2 ust. 1 pkt 6. Przez strefę zagrożenia wybuchem należy rozumieć przestrzeń, w której może występować mieszanina wybuchowa substancji palnych z powietrzem lub innymi gazami utleniającymi, o stężeniu zawartym między dolną i górną granicą wybuchowości. Przepis § 37 r.o.p. wymaga, aby w przypadku, gdy w obiektach i na terenach przyległych, gdzie są prowadzone procesy technologiczne z użyciem materiałów mogących wytworzyć mieszaniny wybuchowe lub w których materiały takie są magazynowane, dokonać oceny zagrożenia wybuchem. Ocena zagrożenia wybuchem obejmuje wskazanie pomieszczeń zagrożonych wybuchem, wyznaczenie w pomieszczeniach i przestrzeniach zewnętrznych odpowiednich stref zagrożenia wybuchem wraz z opracowaniem graficznej dokumentacji klasyfikacyjnej oraz wskazanie czynników mogących w nich zainicjować zapłon. Graficzna dokumentacja klasyfikacyjna powinna zawierać plany sytuacyjne obrazujące rodzaj i zasięg stref zagrożenia wybuchem oraz lokalizację i identyfikację źródeł emisji, zgodnie z zasadami określonymi w Polskich Normach. Oceny zagrożenia wybuchem powinien dokonać: inwestor, projektant lub użytkownik decydujący o procesie technologicznym.

Definicje stref zagrożonych wybuchem przedstawione są w zharmonizowanej normie PN-EN-1127-1:2007. Atmosfery wybuchowe – Zapobieganie wybuchowi i ochrona przed wybuchem – Pojęcia podstawowe i metodologia. W normie określono metody identyfikowania i oceny niebezpiecznych sytuacji prowadzących do wybuchu oraz projektowe i konstrukcyjne rozwiązania stosowane dla wymaganego stopnia bezpieczeństwa. Podano definicje 37 terminów. Sposoby przeprowadzenia klasyfikacji przestrzeni zagrożonych wybuchem, określone są w zharmonizowanej normie PN-EN-60079-10-1:2009E. Atmosfery wybuchowe. Część 10-1: Klasyfikacja przestrzeni-Gazowe atmosfery wybuchowe. W normie tej podano klasyfikację przestrzeni zagrożonych gromadzeniem się wybuchowych gazów i par, ułatwiającą prawidłowy dobór i montaż urządzeń przeznaczonych do stosowania w tego typu przestrzeniach. Określono wymagania ogólne dotyczące klasyfikacji, procedurę postępowania przy klasyfikacji przestrzeni, wymagania dotyczące wentylacji przestrzeni oraz zbieranie i gromadzenie dokumentacji. Podano 29 definicji.

Kazimierz Kościukiewicz

Opublikowano P.Poż, Ppoż | Otagowano , , , | Dodaj komentarz

Pracodawca może prowadzić rejestr zdarzeń potencjalnie wypadkowych

1Przepisy nakładają na pracodawców obowiązek sporządzenia rejestru wypadków przy pracy, natomiast nie przewidują takiego obowiązku w zakresie tworzenia rejestru zdarzeń potencjalnie wypadkowych.

Obowiązek stworzenia przez pracodawcę rejestru wypadków przy pracy wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy (Dz. U. 105, poz. 870) – dalej r.o.p.w. Zgodnie z § 16 ust. 1 i 2 r.o.p.w. pracodawca prowadzi rejestr wypadków przy pracy na podstawie wszystkich protokołów powypadkowych. Rejestr wypadków przy pracy zawiera:
1) imię i nazwisko poszkodowanego,
2) miejsce i datę wypadku,
3) informacje dotyczące skutków wypadku dla poszkodowanego,
4) datę sporządzenia protokołu powypadkowego,
5) stwierdzenie, czy wypadek jest wypadkiem przy pracy,
6) datę przekazania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosku o świadczenia z tytułu wypadku przy pracy,
7) liczbę dni niezdolności do pracy,
8) inne informacje, nie będące danymi osobowymi, których zamieszczenie w rejestrze jest celowe, w tym wnioski i zalecenia profilaktyczne zespołu powypadkowego.
W rejestrze wypadków przy pracy powinny znaleźć się dane wskazane w r.o.p.w. dla wszystkich wypadków przy pracy. Za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:
1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych,
2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia,
3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.
Jeżeli w trakcie zdarzenia wypadkowego nikomu nic się nie stało, tzn. nie wystąpił uraz u pracownika, zdarzenia nie należy traktować jako wypadek przy pracy, lecz ewentualnie jako zdarzenie potencjalnie wypadkowe.
Przepisy nie przewidują obowiązku tworzenia rejestru zdarzeń potencjalnie wypadkowych. W szczególności w przepisach r.o.p.w. nie mowy o takim rejestrze. Pomimo braku formalnego wymogu prowadzenia przez pracodawcę rejestru zdarzeń potencjalnie wypadkowych, nic nie stoi na przeszkodzie, aby pracodawca taki rejestr prowadził. W takiej sytuacji trzeba jedynie pamiętać, iż pracodawca nie traktuje tego jako swój obowiązek, lecz jako dobrą wolę i może w przyszłości zrezygnować z jego prowadzenia.
Uproszczony rejestr zdarzeń potencjalnie wypadkowych mógłby zawierać następujące informacje:
1) imię i nazwisko pracownika, który uległ zdarzeniu potencjalnie wypadkowemu,
2) miejsce i datę zdarzenia potencjalnie wypadkowego,
3) informacje dotyczące skutków zdarzenia potencjalnie wypadkowego dla poszkodowanego,
4) datę sporządzenia notatki z miejsca zdarzenia potencjalnie wypadkowego.

Opublikowano BHP | Otagowano | Dodaj komentarz